Fé vældr frænda róge;

føðesk ulfr í skóge.

Úr er af illu jarne;

opt løypr ræinn á hjarne.

Þurs vældr kvinna kvillu;

kátr værðr fár af illu.

Óss er flæstra færða

för; en skalpr er sværða.

Ræið kveða rossom væsta;

Reginn sló sværðet bæzta.

Kaun er barna bölvan;

böl gørver nán fölvan.

Hagall er kaldastr korna;

Kristr skóp hæimenn forna.

Nauðr gerer næppa koste;

nøktan kælr í froste.

Ís köllum brú bræiða;

blindan þarf at læiða.

Ár er gumna góðe;

get ek at örr var Fróðe.

Sól er landa ljóme;

lúti ek helgum dóme.

Týr er æinendr ása;

opt værðr smiðr blása.

Bjarkan er laufgrønstr líma;

Loki bar flærða tíma.

Maðr er moldar auki;

mikil er græip á hauki.

Lögr er, fællr ór fjalle

foss; en gull ero nosser.

Ýr er vetrgrønstr viða;

vænt er, er brennr, at sviða.